Το βήμα μου σέρνεται ολοσχερώς απολιθωμένο, στη φυλακισμένη σφαίρα βουβών μαργαριταριών Ανεπίστρεπτο Αδιόρθωτο Ανήσυχο Αμεταμφίεστο σε λυτρωτική υπόσχεση, να κρεμαστεί κόσμημα στο λαιμό σου Το φιλί μου καθυστερημένο κι αυτό Αμφίθυμο Αδύναμο Ασυγχώρητο Λαθρεπιβάτης στο μεθυστικό άρωμα του δέρματος, της…
Κάθεσαι στην ξύλινη καρέκλα του γραφείου σου
Το ξύλο της τρίζει νωχελικά, τριγμοί πεθαμένοι
Απολαμβάνεις το ύστατο καφεδάκι της σιωπής σου
Ολάκερο το ναυάγιό μου, εσύ
Ζεις μέσα μου
Ανεμοδέρνεσαι μαζί μου στους γόους
των σειρήνων που στριγγλίζουν
Ομιχλώδης δρόμος, δίχως πυξίδα, απονήρευτος
Η ομίχλη λαξεύει ανθρώπους
Αόρατοι οι άνεμοι ή αθέατοι;
Φυλλομετρούν αόρατα βιβλία σαν οκνηροί θεοί
Δε σώπασες
Ψέματα!
Πάντα επέμενες να μιλάς με αγκάθια,
ακόμα και αν δεν υπήρχε ακροατής
Παρεξηγημένη μορφή
στη νύχτα με τα ξένα χέρια
Κίτρινο το περιτύλιγμά σου
λεκιασμένο από το σχεδόν σώμα σου
