Κάθεσαι στην ξύλινη καρέκλα του γραφείου σου
Το ξύλο της τρίζει νωχελικά, τριγμοί πεθαμένοι
Απολαμβάνεις το ύστατο καφεδάκι της σιωπής σου
Το αποφάσισες
Θέλεις να ανοίξεις το παλιό συρτάρι
Προσπαθείς
Τα δάκτυλά σου ψηλαφούν το σκουριασμένο κλειδί
Το βάζεις στην κλειδαριά
Γυρίζει;
Όχι. Δεν χωράει πιά. Το κλειδί ένας ξένος
Ούτε εσένα μπορεί να ξεκλειδώσει
Καπνοί χορεύουν στο ξύλο του συρταριού,
από καράβια απάτριδα, φευγάτα
Και μέσα του, το γνωρίζεις πολύ καλά
είναι το λιμάνι που παράτησες
Μα η μνήμη δε σε παρατά ποτέ
Πλατσουρίζει μαζί σου και με τα σαράκια σου
Το συρτάρι έχει ανοίξει
Κοίταξε!
Είσαι μέσα
Άννα Κλαρίτη
