Δε σώπασες
Ψέματα!
Πάντα επέμενες να μιλάς με αγκάθια,
ακόμα και αν δεν υπήρχε ακροατής
Κανείς δε μιλούσε.
Μόνον εσύ με γυάλινα λόγια
και χρώσεις ψεύδους
Δεν κοιτούσες πουθενά
Ψέματα!
Είχες χτίσει τον δικό σου χώρο,
το σπίτι σου με τα ψεύτικα παράθυρα
να σου νεύουν πονηρά
Ήσουν στον κέντρο του
Μνημείο εσύ, μέσα στην απουσία σου
Δεν ξέχασες
Ψέματα!
Ο κόσμος σου, οι πλανήτες σου
Ολοστρόγγυλες εφήμερες φιγούρες
Θυμόσουν τα ονόματά τους,
γραμμένα στην άλλη όχθη
του καθρέφτη σου
Δεν αντιδρούσες
Ψέματα!
Πάντα πλησίαζες, υπονοούσες,
απορροφούσες και έφευγες
Πάντα σε απόσταση ασφαλείας
Με ενδεχόμενα αποσιωπητικά
ενδεχομένως και άρωμα προδοσίας
Και το φως στάλαζε
πριν γκρεμιστεί το σπίτι σου
Σα να περίμενε να πεις : Αλήθεια!
Μα κάθε αλήθεια σου κι ένα ακόμη ψέμα,
που δε θα σε θυμάται πιά
Άλλαξες;
Ψέματα!
ΑΝΝΑ ΚΛΑΡΙΤΗ
