Παρεξηγημένη μορφή
στη νύχτα με τα ξένα χέρια
Κίτρινο το περιτύλιγμά σου
λεκιασμένο από το σχεδόν σώμα σου
Σκονισμένο από σοβάδες λησμονημένους
Τα τείχη των κλαδιών σε έκρυβαν
Δεν ντρέπονταν
Απλά δεν ήθελαν να διαλύσουν
την ψευδαίσθηση της μεταμόρφωσης
Θα μετρήσεις τα φωνήεντα της σάρκας,
σύμφωνα με τις μύχιες προσμονές
στην άκρη της φωνής;
Κι αν στο σημαδεμένο άτοπο φως χαθείς,
θα γίνεις η ανακούφιση στην επιφάνεια
που σε κατάπιε;
Μη φοβάσαι
Κανείς δε θα σε καταπιεί
Ποτέ δε θα γίνεις η ανακούφιση
Ξεκίνα από κει που ντράπηκες να κοιτάξεις
Ξεκίνα όχι από την ομορφιά
Από την ντροπή ξεκίνα
Από το κίτρινο περίβλημά σου
Από το λεκιασμένο σχεδόν σώμα σου
Σπάζοντας τα κλαδιά,
που επιμελώς σε έκρυβαν
Τώρα περπάτα
ΑΝΝΑ ΚΛΑΡΙΤΗ
