In your restive, waiting eveningExperience tells you,Do not spoil the evening;sip your coffee, and ponder something— Is everything so wretched?The light is dim, framing the dustbin outside.Such a nuisance—the little girl in nothing at all!Even the intersection is unhinged, rushing…
Κάτσε στην τσιμεντένια άκρη εκεί και απασφάλισε τη θήκη σου. Βγάλε από μέσα της τον θησαυρό σου, πιστό σου σύντροφο σε όλα τα ταξίδια, και παίξε για το ηλιοβασίλεμα, που μόλις σου χαρίστηκε, πλάι στης θάλασσας την αύρα που σκοτείνιασε,…
Ωωω!!! Ερωτικό μου νέκταρ...
Ρέεις μέσα στις φλέβες μου,
οδηγώντας την ψυχή μου σε
εκστασιακά μονοπάτια.
Το σπίτι του ποιητή
σε ένα χωριό μικρό
με ολάνθιστο κήπο
με κορνίζες κίτρινες.
Λαμπρά κοράλλια
στις κρύπτες των μαλλιών σου
μες στο λιόγερμα.
«Η πρώτη επιλογή!» μου έλεγαν πάντα και κάθε φορά άκουγα σιωπηρά περιμένοντας να μου αιτιολογήσουν την πρότασή τους.
Κάθεσαι στην ξύλινη καρέκλα του γραφείου σου
Το ξύλο της τρίζει νωχελικά, τριγμοί πεθαμένοι
Απολαμβάνεις το ύστατο καφεδάκι της σιωπής σου
Ολάκερο το ναυάγιό μου, εσύ
Ζεις μέσα μου
Ανεμοδέρνεσαι μαζί μου στους γόους
των σειρήνων που στριγγλίζουν
Ποια θλιμμένη εποχή
αντικατοπτρίζουν
τα μάτια σου;
Να 'μαι πλάι στη γέφυρα την ώρα
που αλλάζουν τα νερά κατεύθυνση
κι εκεί που ξαναπαίρνουν φόρα,
όπως ο εγωισμός μου σε μεγέθυνσ
