Γεννήθηκες και μεγαλώνεις
μαζί με το φως της ημέρας,
με τα μάτια εισπνέοντας χιόνι.
Νιφάδες λεπίδες αθόρυβα σκίζουν
τον αέρα ξυστά απ’ τις φλέβες
τις μικρές και ζεστές σου, που πάλλονται.
Τρομαγμένο μα ήδη σοφό,
το βλέμμα σου προβάλλει μισό
πίσω από ξύλινα πέπλα.
Με τρεμάμενα πόδια αντιστέκεσαι,
μη σε πάρει το ρεύμα του πάγου
κι όταν νικήσεις, καλπάζεις μπροστά,
πιο μπροστά απ’ το ίδιο το σώμα σου.
Ποιος είναι ο δυνάστης, ο κύριος;
Ο λύκος ξωπίσω, ο τρόμος.
Έτσι πίνεις της ζωής το ποτάμι.
Κι ως εδώ θα μπορούσα να λέω
για την παράξενη πλεύση στο άγνωστο
ενός ζώου, θηρίου τραγικού.
Μα οι μισοί από εμάς κολυμπάμε
σε φτερά που μαζεύει ο άνεμος
και κρεμόμαστε από υδάτινες
κλωστές δύο κόσμων παράλληλων,
δειπνώντας τις ρίζες που κόψαμε,
θλιβερά και εκούσια ξεχνώντας
πως πεθαίνουμε όλοι διάφανοι
με τα μάτια εισπνέοντας χιόνι.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΖΕΛΚΑ
