Κατηγορία Ποίηση

Δε σώπασες

Ψέματα!

Πάντα επέμενες να μιλάς με αγκάθια,

ακόμα και αν δεν υπήρχε ακροατής

Γεννήθηκες και μεγαλώνεις

μαζί με το φως της ημέρας,

με τα μάτια εισπνέοντας χιόνι.

Σήκω γέρο Βενέτικε,

Να ιδείς τι ετοιμάζουν.

Να κάμουν στο κορμάκι σου,

Να κάμουν στη λαλιά σου

Τα δάκρυα που έχεις στην ψυχή, άσε τα να κυλήσουν.

Στους οφθαλμούς να φθάσουνε και να τους εξαγνίσουν.

Τα δάκρυα δεν είν' ντροπή, είναι ο θησαυρός μας.

 Στα αληθινά μας δάκρυα, λυγίζει και ο《εχθρός μας》

Ἄ! Γυναῖκα, Γυναῖκα!

Τή ζωή ζαλικώνεσαι

κι ἀγονάτιστη διασχίζεις τόν Χρόνο

Κι αυτός ο Χρόνος

άτεγκτος, πανδαμάτωρ,

καταδεσμός της φύσης

και των ουράνιων σωμάτων,

Kόσμος

Λιώνει η σκέψη

Το ποτήρι γεμίζει

Τα δόντια δαγκώνουν τις λέξεις

Μην τον ρωτάς τον ποιητή, ποίηση τι σημαίνει,

ανησυχίες είναι της ψυχής και του μυαλού εικόνες,

οι χτύποι είναι της καρδίας του έρωτα τα πάθη,

ο φόβος για το άγνωστο μα και ο βουβός ο πόνος.

Πρώτη μου εικόνα τα δυο σου μάτια.

Χρυσά παλάτια στον άδειο κόσμο.

Όαση μοιάζουν σ' έρημη πλάση.

Πουλιών γιορτάσι, κλαδάκι δυόσμο

Προδοσία ταγμένη

στ' απομεινάρια

μιας χούφτας οδυρμού.