Aκόμα…

Kόσμος
Λιώνει η σκέψη
Το ποτήρι γεμίζει
Τα δόντια δαγκώνουν τις λέξεις

Kόσμος
Λιώνει η σκέψη
Το ποτήρι γεμίζει
Τα δόντια δαγκώνουν τις λέξεις

Μην τον ρωτάς τον ποιητή, ποίηση τι σημαίνει,
ανησυχίες είναι της ψυχής και του μυαλού εικόνες,
οι χτύποι είναι της καρδίας του έρωτα τα πάθη,
ο φόβος για το άγνωστο μα και ο βουβός ο πόνος.

Πρώτη μου εικόνα τα δυο σου μάτια.
Χρυσά παλάτια στον άδειο κόσμο.
Όαση μοιάζουν σ' έρημη πλάση.
Πουλιών γιορτάσι, κλαδάκι δυόσμο

Εκείνη έμαθε πια· τίποτα δεν την τρομάζει. Μεγάλωσε με όμορφα βιώματα, χωρίς να ξέρει τότε πως μια μέρα θα τα χρησιμοποιούσε όλα με τον ίδιο τρόπο που της έδειξε η γιαγιά της: να πιάνει την κλωστή, να την τυλίγει στο βελονάκι και, πόντο-πόντο, να φτιάχνει μια ολόκληρη κουρτίνα.

Προδοσία ταγμένη
στ' απομεινάρια
μιας χούφτας οδυρμού.

Μη ρωτάτε ποτέ τι θέλει να πει ο ποιητής
εκ προοιμίου λάθος τέτοιες ερωτήσεις
και μην ακούτε που λένε για κεντρικές ιδέες ποιημάτων
κανένα ποίημα δεν γράφεται για να το καταλάβεις

Παρεξηγημένη μορφή
στη νύχτα με τα ξένα χέρια
Κίτρινο το περιτύλιγμά σου
λεκιασμένο από το σχεδόν σώμα σου

Έρωτα φτερωτέ θεέ, τα βέλη σου καρφώνεις,
Ανάβεις φλόγες στις καρδιές, τις αναζωπυρώνεις.

Τί είναι η δόλια η ειρήνη;
καθενός στίχου σκήνωμα σέρνει
λες κι θα αλλάξει κάτι αν γραφτεί
όλα μαγικά την άλλη μέρα σβήσουν.

Καμιά Πρωτομαγιά δεν θα ναι πια γιορτή,
ένας φίλος έφυγε...
άνθρωπος γλυκός, αγαπημένος.