Να μπορούσα να διάβαζα τον καιρό.
Φτηνός γυρολόγος παζαρεύει τη ζωή μου.
Αρχέγονος τρόμος ζει ανάμεσα στο πάντα και το ποτέ.
Η μοίρα γραμμένη με λίθινες λέξεις, χρόνια πέτρινα.
Ζωή, μοναξιά, θάνατος. Συνύπαρξη οδύνης.
Θεέ μου, εδώ είμαι ξένος.
Εδώ είναι ξένος τόπος.
Ψάχνω σε άλλες εποχές, σ΄ άλλους κόσμους,
στη μητρική μου γλώσσα, μια ξεχασμένη πατρίδα.
Να πιστέψω στα λόγια της.
Ψίθυρος κύματος σε θάλασσα, που πια δεν υπάρχει.
Θυμάμαι την πρώτη συλλαβή βροχής.
ως να είχα γεννηθεί στον πυθμένα της θάλασσας.
Πάνω από όχθες των ημερών μου, η νύχτα ζυγώνει με βήματα μικρά.
Το δρόμο της κάνω δικό μου.
Κι αυτή η βροχή μέρες τώρα,
δάκρυ που κυλάει στη στέγη και την καρδιά μου.
Τα χρώματα του ουράνιου τόξου ξέπλυνε.
Το μονοπάτι έσβησε, στην έρημη χώρα της ψυχής μου.
Πότε με εγκατέλειψε το σώμα μου;
Δεν θυμάμαι.
Έμαθα να ουρλιάζω τόσο δυνατά που δεν με ακούω.
Ρούλα Τριανταφύλλου
