Μια βάρκα ανθοστόλιστη σε πράσινη λιμνούλα,
έπλεε κει ακούραστη μα είχε έναν καημό.
Μια μέρα να φτάσει μακριά σε γαλανά πελάγη,
να πλέει εκεί στ’ ανοιχτά με έναν γλυκό σκοπό.
Να ανακαλύψει θησαυρούς σε άγνωστα λιμάνια
κι άλλους να δει πολιτισμούς με ήθη κι έθιμα άλλα.
Όλοι την αποθάρρυναν, της λέγαν «γύρνα πίσω»,
μα εκείνη τους αγνόησε κι ανέβασε πανιά.
Σε άγνωστα μέρη έφτασε που παν και τα καράβια,
φουρτούνες επροσπέρασε και πήγε πιο μακριά.
Σμαράγδια ανακάλυψε, πολύτιμα διαμάντια,
μα είδε και ναυάγια εκεί στ’ ανοιχτά.
Σ’ έναν ασκό τα έβαλε κι πάνω στο κατάρτι
τον δρόμο της συνέχισε με θάρρος στην καρδιά.
Χρόνια πολλά περάσανε κι ακόμα ταξιδεύει,
χαρούμενη κι ανέμελη σε πέλαγα βαθιά.
Ο ήλιος της χαμογελά και θάρρος της χαρίζει,
με τ’ ακροδάχτυλά του της χαϊδεύει τα πανιά.
Κι ένα φεγγάρι φωτεινό στης νύχτας το αγιάζι,
μ’ ένα ασημί σεντόνι τη σκεπάζει απαλά.
Στεριές τήνε πολιορκούν, δελφίνια τής χορεύουν,
γλάροι λευκοί την οδηγούν, τ’ αγέρι της τραγουδά.
Μοιράζει τα λουλούδια της και άρωμα σκορπίζει,
τα κύματα γαληνεύουνε κι ο άνεμος σιγά.
Ευαγγελία Στεργίου
