Κι αυτός ο Χρόνος
άτεγκτος, πανδαμάτωρ,
καταδεσμός της φύσης
και των ουράνιων σωμάτων,
μετρονόμος της ζωής και της θύμησης,
που ξεθωριάζει, αλλά δεν σβήνει,
που μετράει με το κουταλάκι του καφέ,
την συνουσία, την παρουσία, την απουσία..
Εγώ, δεν έφυγα ποτέ,
ήμουν εδώ,
κρυμμένος στο σεντούκι της γιαγιάς,
ανάμεσα σε νυφικά, κιτρινισμένα,
δαντέλες απ΄ της Πόλης τα παζάρια,
μέσα στην δακτυλήθρα της μητέρας,
την ασημένια ταμπακιέρα του πατέρα
και σε παλιές φωτογραφίες,
που κράταγαν ακίνητο τον χρόνο .
Χρόνος, ο άχρονος Θεός,
που με τις ώρες του μετρά,
καθημαγμένα όνειρα,
αμετρες χθόνιες σκιές
με οβολούς στα μάτια
αγώνες, πόνους, δάκρυα,
μικρούς, εφήμερους έρωτες,
του τότε και του τώρα,
κι εκείνους, τους παντοτινούς……
αυτούς του άλλου κόσμου!
Πάρης Ελευθεριάδης
