Μοίρα μου γενναία,
άστρο φωτεινό
στης ζωής τη χάση.
Πνοή της άνοιξης,
με λόγια μαλαματένια,
ν’ ανθίζουν την καρδιά.
Θάλασσά μου ακύμαντη,
που ταξιδεύεις την ύπαρξή μου
στα λαζουρί νερά σου.
Στης αυγής την προσευχή,
το πρόσωπό σου.
Στο δείλι, ο ουρανός
ζωγραφίζει το όνομά σου.
Κι εκεί αναπνέω
το άδηλο φως σου.
Ευφροσύνη Στρατιώτη
