Στου ήλιου σου την ξαστεριά,
πάνω στη θέα του ορίζοντα σου,
ανάμεσα στα κόκκινα φυλλώματα της παπαρούνας,
που ξαπόστασαν τα βλέφαρα μου.
Εκεί σ’ αγάπησα εγώ…
Στους χτύπους της καρδιάς σου,
καθώς ηχούσαν ξαστεριά
στις καμπάνες και στα θυμιατά της ζωής.
Στο πρώτο βλέμμα που απλώθηκε
στα χέρια μου κι άνοιξε το παράδεισο,
με λιβάδια πασχαλιάς να μυρώνουν
ως σήμερα, τα λεπτά της μέρας μου.
Κι εκείνη τη φουσκοθαλασσιά, εσύ τη κράτησες,
ανάμεσα στους βράχους των δαχτύλων σου,
απαλά, να μη ραγίσει τίποτα
κάτω απ’ το χλωμό φεγγάρι.
Εδώ, σ’ αγαπώ εγώ…
Μες το ξημέρωμα της αυγής,
στου φιλιού σου την ανατολή,
στων ματιών σου το χάδι,
π’ αναριγά, σαν Αυγουστιάτικη σελήνη,
μια υπόσχεση ψυχής, για πάντα μαζί.!!
Κατερίνα Γιόκαρη
